In de roerige jaren van de 19-de eeuw werd ene meneer Hannington tot bischop van Oost Equatoriaal Afrika bevorderd. Toen de man zich in "zijn" gebied wilde vestigen maakte hij een kardinale fout. Misschien gexefnspireerd door de bijbel koos hij de smalle (korte) weg en niet de brede weg (die gebruikelijker was in die tijd). De koning van de Buganda had net gedroomd dat er vanaf die weg gevaar aan zat te komen die zijn rijk omver zou werpen. Die droom en het feit dat de koning Anglicaanse priesters eigenlijk helemaal niet zo graag mocht, werd Hannington fataal. Vlakbij Jinja werd hij met speren naar het hiernamaals geprikt.

Als Hannington verteld had dat een mens niet bij brood alleen leeft, dan was hij wellicht anders aan zijn eind gekomen.

Het vinden van de oorsprong van de Nijl is xe9xe9n van de grootste zoektochten geweest van de 19-de eeuw. Toen meneer Speke (je weet wel… die van "Dr Livingston I presume??") hier in Jinja stond, was hij ervan overtuigd het gevonden te hebben. Het duurde tot na zijn dood voordat dit punt inderdaad erkent werd als het begin van de Nijl.

Tja… waar begint de Nijl. Feitelijk is dit het punt waar het water uit lake Victoria stroomt en in de rivier. Het meer stroomt als het ware over. Er zijn andere rivieren die het meer voeden. Dus je zou ook kunnen zeggen dat de aanvoer rivier xf3xf3k de Nijl genoemd moet worden en dat het dus ergens in Rwanda begint. Hoe dan ook… Speke heeft het begin van de Nijl ontdekt. De lokale bevolking wist dat natuurlijk allang, maar ja…. ach…. ze gunden die blanke mannen ook hun lolletje…

In de periode dat de Engelsen in Oeganda, Kenia en Tanzania zaten, hebben ze menig Indixebr hier naar toe gehaald om te werken aan de spoorwegen. Veel van die Indixebrs bleven hangen nadat de Engelsen vertrokken en ze werden een belangrijke factor voor de Oegandese economie.

Jinja is de tweede stad van Oeganda. Zoals men beweert dat in Porto gewerkt wordt en in Lisabon gefeest wordt, zo geldt dat ook voor Jinja en Kampala (Rotterdam en Amsterdam?)  Toen Idi Amin de Indixebrs het land uitschopte kwam metname Jinja in economisch verval. Het bleek geen slimme zet van Idi en het land heeft er erg onder geleden. Tegenwoordig komen de Indixebrs weer mondjesmaat terug, maar Jinja is niet meer wat het geweest is.

Nog even voortbordurend op het verhaal van gisteren. Er bestaat ook zoiets als Seagull management:

"Fly in with a lot of noice…. drop your shit… and get the hell out of there."

In Mabira Forrest zagen we een enorme Ficus. Het begint allemaal met een vogel die in de boom gaat zitten en wat zaadjes uit poept. De Ficus begint te parasiteren op de boom en groeit luchtwortels. Als die luchtwortels de grond raken is het hek van de dam. De Ficus groeit nu als een razende, omstrengelt de gast boom en verstikt die. De oude boom gaat dood. In de rode cirkels zie je nog net wat laatste restanten van de oude boom.

Sommige managers zijn net zo…. Ze komen vriendelijk binnen, bouwen op andermans prestaties, nemen de zaak over en hollen de boel uit.

Tussen Kampala en Jinja ligt Mabira forrest. "Mabira" betekend "Groot bos", en dat is het. Ruim 300 km2 met veel vogels en apen. Er zijn veel verschillende soorten bomen (gek hxe9…. dat verwacht je niet in een bos!) waaronder de spijkerboom. Dat is een boom met allerlei stekels die moeten voorkomen dat er overdadig in genest wordt.

Het bos is gemakkelijk toegankelijk vanaf de (redelijk) grote weg tussen de twee grootste steden van Oeganda. Een stop is snel gemaakt en er zijn goed aangelegde paden. Onder begeleiding van gids Ebinezer lopen we een stukje door het bos. Er lopen 4 andere gidsen nietszeggend achter ons aan. Zij hebben kennelijk niets te doen…

Verder in de richting van Jinja wordt het landschap heuvelachtig. Het is hier erg groen. Afwisselend thee plantages, suikerriet velden en bananen bomen. Nooit geweten… maar men heeft hier allerlei soorten banaan. De gewone banaan zoals wij die kennen is direct geschikt voor consumptie. Verder is er een kleinere variant die zoeter is, een ander om te bakken, bananen om drank van te maken en de matoke banaan. De laatste is het meest aanwezig en dient als de "aardappel van Oeganda". Gestoofd en geprakt is het een deegachtig geheel wat best wel lekker smaakt. Heeft weinig weg van bananen, maar smaakt prima.

Vraag blijft: Wie is nou een bananen republiek? Oeganda omdat het zovee l bananen heeft? Nederland omdat wij in onze onnozelheid denken dat er xe9xe9n soort banaan is?

In het kindertehuis kwam een mooi donker afrikaans meisje op ons af. Ze was erg donker en mooi. Tot mijn grote verrassing werd verteld dat dit meisje zichzelf erg lelijk vindt  en dat haar eigenwaarde omhoog wordt gekrikt met allerlei positieve opmerkingen over haar.

Het blijkt dat hier de kinderen geleerd wordt dat lichter mooier betekend. Zelfs leraren hebben er een handje van om donkere kinderen te minachten. De huidskleur speelt een ook belangrijke rol bij het uitzoeken van een partner. Een tint lichter betekend meer aanzien.

Soms hoor je dat mensen hier in Nederland het onderwijs maar niets vinden. Vroeger…. ..toen werd er tenminste nog wat geleerd!! Rijtjes in je hoofd stampen!

Nou… in Noah’s Arc lopen ze een beetje tegen tegen het probleem van "rijtjes" aan. De afrikaanse leraren zijn vooral gewend om die rijtjes aan te leren. "Wat is dit?" vraagt hij dan. "DAT IS EEN TAFEL!" klinkt het in koor. "Wat is dit?". "DAT IS EEN STOEL". Het probleem is dat de verbanden niet geleerd worden. Je eet aan een tafel, dus moet je het goed schoonhouden. enz., enz. De kinderen leren wat het is, maar ze leren niet dxf3xf3r te denken. De Europese leraren die hier werken proberen hun Afrikaanse collega’s het belang van de verbanden duidelijk te maken.

Het onderwijs die nu in Nederland gegeven wordt is niet per sxe9 slechter dan vroeger.  Het is anders.

We kregen een rondleiding in Noah’s Arc. We werden daarin begeleid door een aantal weeskinderen die de nodige aandacht vroegen. Ze moesten worden opgetild, geknuffeld en ze zwermden constant rond ons. Toen ik met mijn bergschoen maatje 42 op een paar kleine teentjes ging staan, voelde ik mij een enorme bullebak. Het jongetje beet zich op de lip en liet geen traan. Ook onze populariteit bleek door het incident niet gedaald. Handen werden nog steeds vastgehouden en vieze neuzen werden nog steeds aan onze broeken afgeveegd.